Untouchable Authority of Thailand

posted on 24 May 2008 21:07 by nanoguy in Nanolife

ขออภัย บัดนี้รู้แล้วว่า "มือมืด" เป็นใคร
ความผิดข้าพเจ้าเองที่ดัน "ล็อกอิน" exteen ค้างไว้ที่เครื่อง
- -*

บังเอิญมารดาอันเป็นที่รัก ลงมาประชุมกรุงเทพเป็นครั้งแรกในรอบเดือน
บังเอิญว่ามารดา เปิดคอม
บังเอิญว่ามารดา เข้า exteen
บังเอิญว่ามารดา กลัวว่าลูกชายจะติดคุก (มันจะมีอะไรให้ติดหว่า)
บังเอิญว่ามารดาเข้าหน้า manage ได้
และบังเอิญว่ามารดา เจอปุ่ม delete
- -*


โปรดใช้วิจารณญาณและปัญญาในการอ่าน
โปรดเข้าใจว่า เจ้าของบล็อกก็ยังมีภาระหน้าที่ ไม่ได้อยากติดคุก

เพราะฉะนั้น จงเข้าใจว่า
"นี่คือการวิพากษ์สังคม โดยเกี่ยวโยงกับบริบทสถาบันเบื้องสูง"
ไม่ได้ก้าวล่วงไปวิพากษ์ตัวสถาบัน
(อ่านด้วยปัญญา แล้วจะเข้าใจ)

โปรดอ่านอย่างเข้าใจและเปิดใจ ถ้าทำไม่ได้ โปรดกดปุ่มกากบาทด้านขวาบน
 
แต๊งส์


     ไม่รู้เหมือนกันว่าสังคมไทยมาถึงจุดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ และอะไรเป็นจุดเริ่ม

     แต่ถ้าจำไม่ผิด การลากเอาสถาบันพระมหากษัตริย์ลงมาเกี่ยวข้องแบบชัดเจนและได้ผลประโยชน์สูงสุด เกิดขึ้นโดยกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ซึ่งนำโดยทีมงานผู้จัดการของ สนธิ ลิ้มทองกุล ซึ่งเป็นแกนนำในการขับไล่ทักษิณออกจากตำแหน่ง

     ยอมรับว่าตอนนั้นก็ออกจะเห็นดีเห็นงามไปกับกลุ่มนี้อยู่พอสมควร เพราะยังไม่รู้อะไรมาก และเกลียดทักษิณมากๆเช่นกัน แต่ไปๆมาๆ เริ่มตะหงิดๆ ตอนที่กลุ่มนี้พยายามชูประเด็น "นายกพระราชทาน มาตรา 7" ขึ้นมาในวงม็อบ พยายามใช้พระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ในทางที่ดู "แปลกๆ"

     ช่วงนั้นจำได้ว่าแคมเปญเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ในม็อบพันธมิตรฯ ถือว่าเข้มข้นมาก ทั้งการใส่เสื้อเหลือง โพกผ้าเหลือง ผ้าพันคอเหลือง, motto "เราจะสู้เพื่อในหลวง" "เราจะเป็นยามเฝ้าแผ่นดิน" และการยัดข้อหา "ตีเสมอสถาบัน" ให้กับทักษิณ จนเกิดรัฐประหาร 19 กันยายน 2549

    จนเมื่อ 25 พฤษภาคมที่ผ่านมา พวกเขาก็กลับมาอีกครั้ง และแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

    ต่อให้ประเด็นหลักที่พยายามชู จะเป็นเรื่องของการแก้ไขรัฐธรรมนูญ โดยเฉพาะประเด็นที่สมัครใช้ "ประชามติ" ตัดรำคาญนักข่าว แต่ก็ไม่ได้ยับยั้งการเสนอญัตติของ สส.พรรครัฐบาล กลุ่มดังกล่าว จนเกิดข้อสงสัยถึงความจริงใจและเจตนารมณ์ของนายกชิมไปบ่นไปคนนี้ (ส่วนตัว: เห็นด้วยกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญ แต่ไม่เห็นด้วยกับท่าทีที่จะแก้ของรัฐบาลชุดนี้ เพราะแก้ไปมันก็คงไม่ได้ออกมาดีเท่าไหร่!) แต่ประเด็นหลักที่ลากผู้คนออกมาชุมนุมกันได้ ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องของทักษิณ และจักรภพ

     ทำไมคนไทยถึงปล่อยให้ สถาบันพระมหากษัตริย์ ลงมาเป็นเครื่องมือทำลายฝ่ายตรงข้ามได้?

     คำถามนี้คงต้องคว้านลึกไปถึงจิตสำนึก และระบบความเชื่อที่คนไทยมีต่อพระมหากษัตริย์

 

โชติศักดิ์ อ่อนสูง กับการยืน-ไม่ยืน ในโรงหนัง

     ในช่วงปีที่ผ่านมา คดีนี้เป็นคดีครึกโครมในวงอินเตอร์เน็ต เพราะจริงๆแล้วเรื่องราวเกิดขึ้นตั้งแต่ก่อนเลือกตั้งได้สมัครเป็นนายกเสียอีก (จนเว็บบอร์ดฟ้าเดียวกันที่เป็นต้นเรื่อง กลายเป็นเว็บบอร์ดซาตานรกประเทศไปโดยปริยาย) จนเกิดการฟ้องกันไปฟ้องกันมาของสองฝ่าย

     ย้อนความอย่างย่อๆ โชติศักดิ์ไปดูหนังกับเพื่อน และเมื่อเพลงสรรเสริญขึ้น เขากับเพื่อนก็นั่งอย่างสงบ (หยุดกินขนมและน้ำอัดลมที่ซื้อมา) แต่ชายคนหนึ่งชื่อ นวมินทร์ ก็เข้ามาก่อกวนจนถึงขั้นหยิบป๊อปคอร์นและน้ำอัดลมของโชติศักดิ์ขึ้นมาแล้วขว้างใส่ โชติศักดิ์จึงออกจากโรงหนังไปแจ้งตำรวจข้อหาทำร้ายร่างกายและทำลายทรัพย์สิน ส่วนนวมินทร์ก็แก้เกี้ยวด้วยการฟ้องข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพแก่โชติศักดิ์

     และปัจจุบัน คดีทำร้ายร่างกายก็เงียบไป คนรุมด่าโชติศักดิ์เพราะมีคำว่า หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ

     จริงๆเรื่อง ยืน-ไม่ยืน มีกฎหมายอีกฉบับหนึ่งเขียนไว้เหมือนกัน ว่าการไม่ยืนนั้นมีความผิดอยู่ แต่เท่าที่จำได้โทษของการไม่ยืนในกฎหมายมาตรานั้น ไม่ได้หนักหนาเท่ากับโทษมาตรา 112 ในรัฐธรรมนูญอันว่าด้วยการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ซึ่งมีโทษจำคุกถึงสิบปี

     แต่ด้วยความศักดิ์สิทธิ์ของมาตรา 112 ทำให้เราสามารถตีความ "อะไรก็ได้" เป็นการหมิ่น!

     ถ้าดูกันจริงๆแล้ว การเลือกที่จะไม่ยืนเคารพเพลงสรรเสริญพระบารมีนั้น ไม่น่าเข้าข่ายการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพด้วยซ้ำ เพราะไม่ได้มีการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพด้วยวาจาหรือท่าทาง รวมไปถึงไม่ได้หมิ่นคนที่ยืนแสดงความเคารพด้วย (ถ้าหากโชติศักดิ์หรือใครก็ตามนั่งแล้วตะโกนขึ้นมาในทำนองว่า "พวกยืนแม่ง ไพร่ว่ะ" อย่างนั้นจะไม่เถียงว่าผิดจริง) ดังนั้นถือว่าการฟ้องเขาในข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ เป็นอะไรที่ nonsense และไร้สาระมาก

     เทียบในเรื่องของกฎหมาย ที่มาของกฎหมายคือการป้องกันการละเมิดสิทธิของคนอื่น เช่น กฎหมายจราจร ก็เพื่อไม่ให้ไปทำลายทรัพย์สิน (รถยนต์) หรือชีวิตของผู้อื่นจากการขับรถผิดวินัย แต่การเลือกไม่ยืนเคารพเพลงนี้ในโรงภาพยนตร์ (หรือที่ใดก็ตาม - ยกเว้นงานพระราชพิธี เพราะคนที่เขาไม่อยากยืน เขาก็ไม่เลือกไปงานทำนองนี้อยู่แล้ว) จัดว่าเป็นการละเมิดสิทธิของคนอื่นที่ตรงไหน โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับคนที่คุยโทรศัพท์ในโรงหนัง หรือพูดคุยเสียงดัง เดินย้ายที่ไปมา ซึ่งทั้งรบกวนสมาธิ บังจอภาพยนตร์ ต่างกับการไม่ยืนอย่างสิ้นเชิง

     สำหรับกรณีนี้ เว็บไซต์ "ผู้จัดการ" (เจ้าของเดียวกับ ม็อบพันธมิตรฯ) ก็ได้กระทำการเอาสถาบันมาใช้ประโยชน์อย่าง "หน้าด้านๆ"

     แรกๆ ข่าวจะไม่ลงในหนังสือพิมพ์กระแสหลัก (เพราะตามนิสัยปกติแล้วสื่อไทยจะพยายาม "ปกปิด" อะไรก็ตามที่พวกเขาเรียก(เอาเอง)ว่า หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ อาจจะไม่อยากให้ประชาชนตระหนักถึงสิทธิได้กระมัง) แต่สำหรับในเว็บไซต์ผู้จัดการ ข่าวนี้ถือว่ารุนแรงและครึกโครมมาก โดยเฉพาะคราวซวยที่โชติศักดิ์ใส่เสื้อของเครือข่าย "19 กันยาต้านรัฐประหาร" ทำให้ผู้จัดการจับโยงเข้ากับทักษิณได้อย่างง่ายดาย แม้แต่ซ้อเจ็ดที่ยุ่งอยู่กับวงการบันเทิงเสียเป็นส่วนใหญ่